ಹಾಗೆ ನಾನು ಅವಳನ್ನ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ತಪ್ಪಾಗಿಬಿಡ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಹೀಗಾಗುತ್ತೆ. ಮೊದಲ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಅನಿಸಿದ್ದಕ್ಕೇ ಜೋತುಬಿದ್ದು ಎಷ್ಟೋ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ್ದನ್ನ ಕಳಕೊಂಡುಬಿಡ್ತೇವೆ, ಪಡೆಯುವ ಮೊದಲೇ. ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶದ ಭೇಟಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಅಪರಿಚಿತತೆಯನ್ನ ಹೋಗಲಾಡಿಸ್ಕೊಳ್ಳಲು ಹಾಗೆ ಆಡಿದಳು ಅನಿಸುತ್ತೆ ಈಗ.
ಅವಳನ್ನೇ ನಾನು ಕಾಯ್ತಿದ್ದುದು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಇಬ್ಬರೂ ನಾನು ಮೊದಲೇ ನೋಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಾರ್ನರ್ ಟೇಬಲಿನೆಡೆಗೆ ಬಂದೆವು. ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಇನ್ನೂ ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿನಾಚೆ ನಡುರೋಡಿನ ಹುಡುಗಿಯನ್ನೇ ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು.
‘ಅವಳು ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್. ಬ್ಲೂ ಕ್ರಾಸ್‌ಗಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾಳೆ’ ಅಂದವಳ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ. ಕೊರಳ ತಿರುವಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿತ್ತು. ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಂಡವನಂತೆ ಇದ್ದ ನನ್ನ ನೋಡಿ ಏನನಿಸ್ತೋ, ‘ನಾನು ಮೀರಾ…’ ಅನ್ನುತ್ತ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೈ ಚಾಚಿದಳು. ಈಗ ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ಅಭಿನಯ. ನಾನು ಕೂಡ ಕೈ ಚಾಚಬೇಕು. ಹೆಸರು ಹೇಳ್ಕೊಳ್ಳಬೇಕು… ‘ನಾನು…’ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ತಡೆದಳು. ‘ನೀವು ರಾಜ್ ಅಥವಾ ಜಯ್, ವಿಜಯ್ ಆಗಿರಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ನೀವು ಶಾರುಖ್ ಯಾ ಅಮಿತಾಭ್ ಅಲ್ವಲ್ಲ!’
ಉಫ್… ಎಂಥಾ ಕೆಟ್ಟ ಜೋಕ್! ನಾನು ಪೆಚ್ಚುಪೆಚ್ಚಾಗಿ ನಗು ತಂದುಕೊಂಡೆ. ಅವಳಂತೂ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೂ ತಂದು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ‘ಏನಾದ್ರೂ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡೋಣವಾ?’ ಅನ್ನುತ್ತ ಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕಳು. ‘ಏನು ಬೇಕೋ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಳಪಿ ಮೊದಲು ತೊಲಗು ಇಲ್ಲಿಂದ’ ಅನ್ನುವ ಭಾವದಲ್ಲಿ ತಲೆ ಆಡಿಸಿದೆ.
ನಾನೇನೋ ಹಾಗಂದುಕೊಂಡೆ. ಅದು ಅವಳನ್ನು ತಟ್ಟಿದ ಯಾವ ಸೂಚನೆಯೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ನನ್ನ ಉಡಾಫೆಯನ್ನ ತಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರುವಳೆಂದ ಮೇಲೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಯಾಕೋ ನನ್ನ ವೇಷ, ಪಾತ್ರಗಳ್ಯಾವುದೂ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬರುವ ಹಾಗೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಪಾಡಿಗೆ ಅವಳು ವೈಟರನಿಗೆ ಕಾಫಿ, ಕೇಕ್‌ಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟಳು. ಅವನಾದರೋ, ನಾವು ಅವನ ಖಾಸಾ ಅತಿಥಿಗಳು ಅನ್ನುವಂತೆ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಚೂರೆ ಸೊಂಟ ಬಗ್ಗಿಸಿ ಹೊರಟ.
ಆದರೆ ಅವನ ಈ ನೆಂಟಸ್ತನ ಬರೀ ಭಾವಭಂಗಿಗಷ್ಟೆ ಸೀಮಿತವಿತ್ತು. ಹೋದ ವೇಗದಲ್ಲಿ ವಾಪಸು ಬಂದವ ನಯವಾಗಿ ‘ಸರ್, ಕೌಂಟರಿನಲ್ಲಿ ಕೂಪನ್ ತೆಗೆದ್ಕೊಳ್ಳಿ’ ಅಂದ.
ಬಹಳ ಸಾರ್ತಿ ಆಗುವುದು ಹೀಗೇನೆ. ಯಾರದೋ ಬಯಕೆಗಳಿಗೆ ನಾವು ಬೆಲೆ ತೆರಬೇಕಾಗ್ತದೆ. ಇವಳು ತನ್ನಿಷ್ಟದ ಚೆರ್ರಿ ಕೇಕ್ ತಿನ್ನೋಕೆ ನಾನು ದಂಡ ಕಟ್ಟಬೇಕು. ಅದು ಕೂಡ ಎಂಥ ಗೋಳು ಗೊತ್ತಾ. ನನ್ನ ಈಗ ತಾನೆ ಒಣಗ್ತಿರೋ ಪಂಚೆಯನ್ನ ಮೇಲಕೆತ್ತಿ, ಅದರೊಳಗಿನ ನಿಕ್ಕರ್ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಜೋಪಾನ ಇಟ್ಟಿರುವ ಪರ್ಸಿಂದ ದುಡ್ಡು ತೆಗೆಯಬೇಕು. ನನ್ನ ಬಂಡುತನವೂ ಒಂದು ಘಳಿಗೆ ಹಿಂಜರಿಯಿತು. ಇಷ್ಟು ಜನರ ಎದುರೇನಾ? ಇಶ್ಶೀ…!
‘ಇಲ್ಲಿ ಟಾಯ್ಲೆಟ್ ಎಲ್ಲಿದೆ?’ ವೈಟರನನ್ನೇ ಕೇಳಿದೆ. ಅವಂಗೆ ಯಾಕಂತ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ‘ಕೂಪನ್‌ಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಡಬೇಕಂದರೆ ದುಡ್ಡು ತೆಗೀಬೇಕಾಗ್ತದಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಕೇಳಿದ್ದು’ ಮೈಯನ್ನೆ ಕೊಶ್ಚನ್ ಮಾರ್ಕ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡವನ ಮೇಲೆ ರೇಗಿದೆ.
‘ಸರ್, ನಾವು ಟಾಯ್ಲೆಟ್ಟಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ತೊಗೊಳೋದಿಲ್ಲ’ ಅಂದು ಮತ್ತಷ್ಟು ರೇಗಿಸಿದ. ಯಾಕೋ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅಂತೂ ಮಾತುಕತೆಯ ಕೆಟ್ಟ ಪ್ರಹಸನ ನಡೆದು ಕೌಂಟರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೂಪನ್ ತಂದೆ.
ಹೊರಗೆ ಮಳೆಯ ಅಬ್ಬರ ಕಡಿಮೆಯಾಗತೊಡಗಿತ್ತು. ಎದುರು ಕುಂತವಳ ತೊನೆದಾಟವೂ. ನಾನಂತೂ ಅವಳು ತಿಂದು ಕುಡಿದು ಎದ್ದುಹೋಗುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ.
~

ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಕಳೆದಿರಬಹುದು. ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಮೌನ ಸುಳಿದಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೀಗ ಇಷ್ಟವಾಗತೊಡಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಮುಂಗುರುಳ ಮೇಲಿಂದ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಹನಿ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಜಾರಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಪುಟ್ಟ ಹನಿಯಲ್ಲಿ ಛಾವಣಿಯ ದೀಪಗೊಂಚಲಿನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಹೊಳೆದು ವಜ್ರದ ಮೆರುಗು. ಮಳೆಯ ನೀರಿಗೆ ಸೋಕಿ ಅವಳ ರೇಶಿಮೆಗೂದಲು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕುಗಟ್ಟಿತ್ತು. ಬಿಳಿಯ ಚೂಡಿದಾರಿನಲ್ಲಿ ಅವಳು ನನ್ನ ನೋಡಲೆಂದೇ ಏಳು ಸಾಗರ ದಾಟಿ ಬಂದ ದೇವಕನ್ನಿಕೆಯಂತೆ ಕಾಣ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೀಗ ಚಂಚಲತೆಯಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಒಳಗೂ. ಮನಸಿನ ಶಾಂತತೆಯನ್ನ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟ ಘೋಷಿಸ್ತಿದ್ದವು. ಚಿರಕಾಲದಿಂದ ಅನ್ನುವಂತೆ ತೆಳುವಾದ ನಗುವೊಂದು ಅವಳ ತುಟಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿತ್ತು.
‘ಸೋ… ನೀವ್ಯಾಕೆ ಬದುಕಿಗೆ ಬೆನ್ನು ಹಾಕ್ತಿದೀರಿ? ನಾನು ರಿಜೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಲೀಂತ ತಾನೆ ಈ ಎಲ್ಲ ನಾಟಕ?’ ಒಂದು ಸಿಪ್ ಎಳೆದು ನನ್ನಲ್ಲೆ ನೋಟ ನೆಟ್ಟಳು.
ಅವಳು ನನ್ನಿಷ್ಟದ ಟ್ರಾಪಿಕಲ್ ಐಸ್‌ಬರ್ಗ್ ಅನ್ನು ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡುವಾಗಲೇ ಅಂದುಕೊಳ್ತಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲೋ ಮಾಹಿತಿ ಲೀಕ್ ಆಗಿದೆ ಅಂತ. ಅನುಮಾನ ನಿಜವಾಗಿತ್ತು. ತಮ್ಮ ರಿಕಿ, ಅವಳಿಗೆ ನನ್ನೆಲ್ಲ ಮಸಲತ್ತುಗಳನ್ನೂ ಪೂರ್ವಪರಗಳನ್ನೂ ಹೇಳಿ ತಯಾರು ಮಾಡಿದ್ದ.
ಈ ರಿಕಿಯಾದರೂ ಎಂಥ ಹುಡುಗ… ಚಿಕ್ಕವರಿರುವಾಗ ನಾನು ಅವನು ಇದ್ದುದಕ್ಕೂ ಈಗ ನಾವು ಇರುವುದಕ್ಕೂ ಪೂರಾ ತಿರುಗುಮುರುಗು. ಆಗೆಲ್ಲ ಅಂವ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದ. ಓದಿನಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ. ನಾನು ಆಗೆಲ್ಲ, ಪ್ರೈಮರಿ ಲೆವೆಲ್ಲಿನ ಓದಿನಲ್ಲಿರುವಾಗೆಲ್ಲ ಬಹುತೇಕ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಭಾರೀ ಭರವಸೆ ಇಡಲಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಐಐಎಮ್‌ಎಸ್‌ನಿಂದ ಎಮ್‌ಬಿಎ ಪದವಿ ಪಡೆದು ಹೊರಬರುವೆನೆಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ತಿಕ್ಕಲುತನಗಳಿಂದಾಗಿ ನನ್ನ ಓದು ತುಂಡಾಯ್ತು. ಡ್ರಾಪ್‌ಔಟ್ ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್ ಅನ್ನುವ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಹೊತ್ತು ಈಚೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ರಿಕಿಯ ಓದಿನ ಬದುಕು ಸರಾಗ ನಡೆಯಿತು. ಅವನು ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಪದವಿ ಪಡೆದ. ಅವನೀಗ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಪ್ಲೇಬಾಯ್ ಅಂತಲೇ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಅರಾಮದ ಹುಡುಗ. ರಿಕಿ ಇಂಥದ್ದೇನಾದರೂ ಮಾಡುವನೆಂದು ನನಗೆ ಗುಮಾನಿ ಇತ್ತಾದರೂ ಮಾಡೇಬಿಡುತ್ತಾನೆ ಅನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗಲಾದರೂ ಎನು? ಅವನು ತನ್ನ ಇರುವಿಕೆಗೆ ತಕ್ಕನಾಗಿ ತನ್ನ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದ ಅಷ್ಟೆ!
ಇಗ ಮೀರಾ ಕೇಳ್ತಿದಾಳೆ. ನಾನ್ಯಾಕೆ ಬದುಕಿಂದ ದೂರ ಓಡ್ತಿದೀನಿ ಅಂತ.
ಹೌದಾ? ನಾನು, ಬದುಕಿಂದ ದೂರ ಓಡ್ತಿದೀನಾ!?

ಜೀವನ ಪ್ರಯಾಣದ ಮಾರ್ಗ ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮ ಅಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟ ದಾರಿ ನಿಜದ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ. ನಿಜದ ತಿಳಿವನ್ನ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ದಾರಿಗಳಿವೆ ಅನ್ನೋದು ಸರಿ; ಹಾಗೇನೇ, ಹೇಳಲು ಅಥವಾ ತೋರಿಸಲು ಬರುವಂಥ ದಾರಿ ನಿಜದ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯೋದಿಲ್ಲ. ಅನ್ನೋದು ತಾವೋ ತಿಳಿವು.
‘ದೊರೆ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ, ನೀನು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬರಲೇಬೇಕು’ ಅಂತ ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿದ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರನ ಸೈನಿಕನಿಗೆ ಸಂನ್ಯಾಸಿಯಬ್ಬ ಕೊಟ್ಟ ಉತ್ತರ ಹೀಗೆ ಇತ್ತಂತೆ… ‘ನಾನು ಸಂನ್ಯಾಸಿ. ಹಾಗೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಜತೆ ರಾಜಾಜ್ಞೆಗೆಂದು ಬರಲಾರೆ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಯಾರಾದರೂ ಸಂನ್ಯಾಸಿ ನಿನ್ನ ಜತೆ ಬಂದನೆಂದರೆ, ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೋ- ಅವನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಂನ್ಯಾಸಿಯಾಗಿರೋದಿಲ್ಲ…
ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಿಜವನ್ನ ಹೇಳಿ ತಿಳಿಸೋದಕ್ಕೆ ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಸಾಕಷ್ಟಿವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು- ನಿಜದ ತಿಳಿವು ಉಂಟಾಗೋದೇ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಅನ್ನೋದು; ಹಾಗನ್ನುತ್ತದೆ ತಾವೋ.
ಮೌನವಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡೇ ತಿಳಿವು ಹರಡುವ ಮಂದಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಸಾಧಕರು, ಸಂತರು. ಮಿಕ್ಕವರನ್ನೆಲ್ಲ ‘ರಾಜಪುರೋಹಿತರು ಅನ್ನಬಹುದೇನೋ!?
~
ತಾವೋ… ಅದನ್ನೊಂದು ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಕಲೆ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ ಓಶೋ.
ಹಾಗಂತ ಅದು ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಲೀ ಕಲೆಯಾಗಲೀ ಆಗಿರಲೇ ಬೇಕೆಂದೇನೂ ಇಲ್ಲ.
ಯಾಕಂದರೆ ತಾವೋ ಸ್ಥಾಯಿಯಲ್ಲ. ತಾವೋ ಅಂದರೆ ದಾರಿ ತಾನೆ? ಅದು ನಿತ್ಯ ಸಂಚಾರಿ. ದಾರಿಗೆ ಚಲನೆಯೇ ಗುಣ.
ತಾವೋ ಕಲೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಯಾರಾದರೂ ತಾವೋ ಬಗ್ಗೆ ಆಡಿಕೊಂಡು ನಗಲಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ, ಅದು ತಾವೋನೇ ಅಲ್ಲ ಅಂದಿದ್ದಾನೆ ಲಾವೋತ್ಸು. .
ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ದಾರಿಯನ್ನ ತಿಳಿದೆವೆಂದು ಹೇಳುವರಿಲ್ಲ. ಯಾಕಂದರೆ, ತಿಳಿದವರು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳೊದಿಲ್ಲ.
ತಾವೋ ಒಂದು ದಾರಿ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದೇನೂ ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿಯಂತೆ ಮೈಲುಗಲ್ಲುಗಳನ್ನ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡಿರೋದಿಲ್ಲ.
ಈ ದಾರಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡೋ ಹಕ್ಕಿಗಳದ್ದು ಇರ್ತವಲ್ಲ, ಹಾಗಿರತ್ತೆ. ಅದು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳನ್ನ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದಿಲ್ಲ.
ಆದರೂ ಜನ ಹೆಜ್ಜೆ ಉಳಿಸಿದವರನ್ನೆ ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ತಾರೆ. ಕಾಣುವುದೆಲ್ಲವೂ ಶಾಶ್ವತ ಅನ್ನುವ ಭ್ರಮೆ ನಮ್ಮದು. ಏನೂ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಇರ್ತಾರೆ. ಅಂಥವರು ಗಮನಿಸಲ್ಪಡುವ ನಮ್ಮ ಹಪಾಹಪಿಗೆ ನಿಲುಕೋದಿಲ್ಲ.
~
ಮುಗಿಸುವ ಮುಂಚೆ ಮತ್ತೊಂದೇ ಮಾತು. ‘ನಾನು ಹೂವನ್ನೇನೋ ಕೊಡುವೆ, ಅದರ ಘಮವನ್ನ ಹೇಗೆ ತಾನೆ ಕೊಡಲಿ?’ ಅನ್ನುತ್ತೆ ತಾವೋ.
‘ಮೂಗನ್ನ ಶುದ್ಧ ಮಾಡಿಕೋ. ಸಂವೇದನೆ ಬೆಳೆಸಿಕೋ. ಘಮ, ತಾನಾಗೇ ನಿನ್ನನ್ನ ಸೇರುವುದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಬೇರೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಬೇಕಿಲ್ಲ’ ಅನ್ನುತ್ತೆ ತಾವೋ.

ಇವೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿಯೋದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೇನೇ ಮನದಟ್ಟು ಆಗೋವರೆಗೂ ಇಲ್ಲಿ ತಾಲೀಮು ನಡೀತಾ ಇರುತ್ತೆ.

ಹೆಣ್ಣು- ಮಣ್ಣಿನ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ಕೆಡುತ್ತಾರೆ- ಹಾಗನ್ನುತ್ತಾರಲ್ಲವೆ? ಆದರೆ, ಸುಭಾಷರು ಮಾತ್ರ ಕೆಡಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಉನ್ನತ ಗೌರವವನ್ನೇ ಪಡೆದರು. ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಉಳಿಯುವಂತಾದರು. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ? ಅವರು ಹಂಬಲಿಸಿದ ನೆಲ ಭಾರತ. ಮತ್ತು, ಅವರು ಪ್ರೇಮಿಸಿದ ಹೆಣ್ಣು ಎಮಿಲೀ!……….. (ಇವತ್ತು ಸುಭಾಷ್ ಬಾಬು ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ. ಈವತ್ತು ಅವರನ್ನ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ, ಎಮಿಲಿಗೂ ನಮ್ಮಿಂದ ಒಂದು ಗೌರವ ಸಲ್ಲಲಿ ಅಂತ ಹಾರೈಸ್ತಾ….

“ನಿನ್ನ ನೋಡಲು ಮತ್ತೆಂದೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಹೋಗಬಹುದು. ಆದರೆ ನನ್ನ ನಂಬು. ನೀನು ಸದಾ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕನಸಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತೀಯೆ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ವಿಧಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅಗಲಿಸಿದನೆಂದುಕೋ… ಮುಂದಿನ ಹುಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ಸೇರಲು ನಾನು ಪರಿತಪಿಸುವೆ. ನನ್ನ ಕಿನ್ನರೀ… Jeden tag denke ich an sie- ನಿನ್ನನ್ನ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ”
( ಸುಭಾಷ್ ಚಂದ್ರ ಬೋಸ್, ಎಮಿಲೀ ಶೆಂಕಲ್ ಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ)

ನರನರದಲ್ಲಿ ನೆಲದ ಉನ್ಮಾದ. ಹೋರಾಟದ ಕೆಚ್ಚು. ತನ್ನನ್ನೇ ದೇಶದ ಹೆಸರಿಗೆ ಬರೆದಿಟ್ಟ ಪ್ರೌಢ ಗಂಡಸಿನ ಎದೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಗೂಡು. ಪುಟ್ಟದೊಂದು ಖಾಸಗಿ ಬದುಕು. ಅಲ್ಲಿ, ಮೊಗೆದಷ್ಟೂ ಚಿಮ್ಮುವ ಪ್ರೀತಿ. ಎದೆ ಸೀಯುವ ವಿರಹದ ಕಾವು. ಕಾಸಗಲ ಕಣ್ಣೆದುರು ಮುಕ್ತ ಭಾರತದ ಕನಸು. ಒಳಗಿನೊಳಗಲ್ಲಿ ಅವಳ ಪ್ರೇಮ ಬಂಧನದ ನೆನಪು.

ಸುಭಾಷ್ ಚಂದ್ರ ಬೋಸ್…

ಹಾಗೆಂದ ಕೂಡಲೆ ಏನೆಲ್ಲ ಹಾದುಹೋಗುವುದು ಕಣ್ಣೆದುರು! ಭಾರತ, ಬ್ರಿಟಿಷರು, ಜಪಾನ್, ಹಿಟ್ಲರ್, ಗಾಂಧಿ, ವಿವೇಕಾನಂದ ಕೂಡಾ!!

ಎದೆಯಾಳದಲ್ಲಿ ಕೊರೆಯತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ ಎಮಿಲೀ ಶೆಂಕಲ್ ಎನ್ನುವ ದಿಟ್ಟ ಹೆಣ್ಣು. ಭೋರ್ಗರೆಯುವ ಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ಒಡ್ಡಾದವಳು. ಬೇಸಗೆಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಹನಿಸಿ ಕಾಮನ ಬಿಲ್ಲು ಕಾಣಿಸಿದವಳು. ಇವಳ ನೆನಪು, ನಮಗೆ ಜಾಣ ಮರೆವು.

ವಿಯೆನ್ನಾದಲ್ಲಿ ಎಮಿಲಿ- ಸುಭಾಷರ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಆಕೆಯ ವಯಸ್ಸಿನ್ನೂ ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕು. ಸುಭಾಷರಿಗೆ ನಲವತ್ತರ ಆಸುಪಾಸು. ಎಳಸು ಹುಡುಗಿ, ಪುರುಷ ಸಿಂಹ! ಅದು, ಸುಭಾಷರು ತಲೆಮರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಾಲ. ಅನಾಮಿಕತೆ, ಅಲೆಮಾರಿತನಗಳ ಜತೆ ಕಾಯಿಲೆಯೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಅವರನ್ನ ಹೈರಾಣಾಗಿಸಿತ್ತು. ಚಿಕಿತ್ಸೆ- ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸ ಬರೆಯುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿದರು ಸುಭಾಷ್ ಬಾಬು. ಎಮಿಲಿ ಅವರ ಬಳಿ ಟೈಪಿಸ್ಟಳಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಳು. ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದವರನ್ನು ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಂಡಳು.

ಗಂಡಸು! ಎಂದಿಗೂ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸದ ವೀರ… ಯಾರೇ ಆದರೂ, ಹಿಡಿ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಕರಗದ ಜೀವವುಂಟೆ? ಎಮಿಲಿಯ ಮುಗ್ಧತೆ, ಮಮತೆ, ಚಾಣಾಕ್ಷತೆಗಳು ಸುಭಾಷರನ್ನ ಸೆಳೆದೇ ಸೆಳೆದವು. ಬಹುದಿನದ ಒಡನಾಟ ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿತು.

ಸುಭಾಷರ ಸಹಾಯಕಿಯಾಗಿ ಬಂದವಳು ಆಪ್ತ ಸಖಿಯಾದಳು. ಹೋರಾಟದ ಬೇಗೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ತರಿಸಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಮನಸಿಗೆ ತಂಪೂಡಿದಳು. ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಯೋಚನೆ- ಯೋಜನೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಎಮಿಲಿಯ ಸಹವಾಸದಲ್ಲಿ ಸಾಂತ್ವನ ಕಂಡರು ಸುಭಾಷ್ ಬಾಬು. ಅದು, ಅವಳ ಪ್ರೇಮದ ತಾಖತ್ತು!

ಪ್ರಬುದ್ಧ ಹೆಣ್ಣು ಎಮಿಲಿ. ನೇತಾಜಿಯ ಅದೆಷ್ಟೋ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಯಾದಳು. ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದಳು. ಸದಾ ನೆಲದ ಗುಂಗಲ್ಲೆ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಅವರಿಗೆ ಆಸರೆಯೂ ಆದಳು. ತನ್ನನ್ನ ತಾನು ಪೂರ್ತಿ ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವರ ಇರುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹುಟ್ಟು ಕಂಡುಕೊಂಡಳು.

ಆಸ್ಟ್ರಿಯಾದ ಹೆಣ್ಣು, ಭಾರತದ ಗಂಡು. ಜಾತಿ, ಭಾಷೆ, ಗಡಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ ಪ್ರೇಮ. ಅವರಿಬ್ಬರ ಮದುವೆಯಾಯ್ತು. ಕಾಲ ಕರೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಎಲ್ಲರಂತಲ್ಲ ಸುಭಾಷ್… ಎಮಿಲಿಯ ಸಂಗದಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಕರ್ತವ್ಯದ ಕೈಹಿಡಿದು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಿದರು.

ಎಮಿಲಿ ಕೂಡ ಎಲ್ಲರಂತಲ್ಲ… ಬದುಕೆಂದರೆ ಬರೀ ಚರ್ಮದ ಹಪಾಹಪಿಯಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣು. ಅತ್ತು ಕರೆದು ಕಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗಾಗಿ ಕಾದಳು. ಕಾಯುತ್ತ ಕಾಯುತ್ತ ಪಕ್ವವಾದಳು. ಕೊನೆಗೂ ಧ್ಯಾನ ಸಿದ್ಧಿಸಿತು. ಕೋಲ್ಕೊತಾದಿಂದ ವೇಷ ಮರೆಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟ ಸುಭಾಷ್, ಆ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಎಮಿಲಿಯನ್ನು ಕಾಣಲೇಬೇಕೆಂಬ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು- ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯಕ್ಕೂ ಅಡ್ಡಿಯಾಗದ ಹಾಗೆ. ದೀರ್ಘ ಅಗಲಿಕೆಯ ನಂತರ ವಿಯೆನ್ನಾದಲ್ಲಿ ಸುಭಾಷರು ಎಮಿಲಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಸಾರ ನಡೆಸುವಂತಾಯ್ತು. ದೂರವಿದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲವಾದರೂ ಅವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ಮಾತು.

ಮೂರು ವರ್ಷದ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಒಡಲಕುಡಿ ಚಿಗುರೊಡೆದು ಹೊರಬಂತು. ಅನಿತಾ, ಅವರಿಬ್ಬರ ಪ್ರೇಮದ ವಾರಸುದಾರಳಾದಳು.

ಎಮಿಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ತಮ್ಮ ಮದುವೆಯ ಸಂಗತಿಯನ್ನ ಜಾಹೀರು ಮಾಡೆಂದು ಸುಭಾಷರನ್ನ ಪೀಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತದ ಮಡಿವಂತಿಕೆಯ ಅರಿವು ಅವಳಿಗಿತ್ತು. ಗಂಡನ ಎತ್ತರವೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳಿಗೆಂದೂ ಸಂಬಂಧದ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟು ಮುಖ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದೇ ಬೋಸ್ ಬಾಬು ಕಳೆದುಹೋದ ನಂತರವೂ ಎಷ್ಟೋ ಕಾಲ ಪರದೆಯ ಹಿಂದೆಯೇ ಇದ್ದಳು. ಆಮೇಲೂ ಅವರ ಹೆಸರು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡದೆ ಉಳಿದಳು.

ಸುಭಾಷ್ ಬಾಬು ತಮ್ಮ ಮದುವೆಯ ಸಂಗತಿಯನ್ನ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದೇಕೆ? ಇದೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಆಗಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಎಮಿಲಿ ವಿದೇಶೀಯನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದುದು ಜಾಹೀರಾಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಆಕೆ ತನ್ನ ದೇಶದ (ಜರ್ಮನ್) ನಾಗರಿಕತ್ವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡುಬಿಡುವ ಅಪಾಯವಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅವರು ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟರು ಎನ್ನುವುದೊಂದು ತರ್ಕ.

ಆದರೆ ಸುಭಾಷರು ತಮ್ಮ ಸಹೋದರನ ಹೊರತಾಗಿ ಇನ್ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೇಕೆ?

‘ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ’ವೇ ಉನ್ನತ ಸಾಧನೆಯೆಂದು ನಂಬಿಕೊಂಡ ಭಾರತೀಯರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕೆಳಗಿಳಿಯುವೆನೆಂದೇ? ವಿದೇಶಿ- ವಿಜಾತಿಯ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಅವರು ಒಪ್ಪಲಾರರೆಂದೇ? ಅದೇನೇ ಇರಲಿ… ತನ್ನ ಜನರ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಂದ ಹೊರಡುವ ವಿರೋಧ, ತನ್ನ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಬಾರದೆಂದೇ ಅವರು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಅದರ ಹೊರತು, ಸುಭಾಷರಿಗೆ ಇನ್ಯಾರ ಮರ್ಜಿಯೂ ಇದ್ದಂತೆ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ.

ಇವತ್ತಿಗೂ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ ತನ್ನನ್ನ ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಖಾಸಗಿ ಜೀವನ ಇರಲೇಬಾರದೆಂದು ಬಯಸುವ ಜನರು ನಾವು. ಹಾಗೆಂದೇ, ಪಿಚ್ಚರಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಸುಭಾಷರ ‘ಪ್ರೇಮ ಜೀವನ’ದ ದೃಶ್ಯಗಳಿಗೆ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕಿರೆಂದು ಎಡ-ಬಲವೆನ್ನದೆ ಬೊಬ್ಬಿಟ್ಟೆವು. ಎಮಿಲಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಸಂಶಯಪಟ್ಟೆವು. ಸುಭಾಷ್ ಸಾವಿನಷ್ಟೇ ಅವರ ವಿವಾಹ ಜೀವನವೂ ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಸಂಗತಿಯೆಂದುಬಿಟ್ಟೆವು!

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪುರಾವೆಯೇ ಬೇಕೆನ್ನುವುದಾದಲ್ಲಿ, ಸುಭಾಷರು ೧೯೩೪ರಿಂದ ೧೯೪೫ರ ವರೆಗಿನ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಎಮಿಲೀ ಶೆಂಕೆಲ್‌ಗೆ ಬರೆದ ೧೬೨ ಪತ್ರಗಳಿವೆ. ಅವು, ‘ಲೆಟರ್ಸ್ ಟು ಎಮಿಲೀ ಶೆಂಕೆಲ್ ’ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿವೆ ಕೂಡಾ. ಈ ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರಿಯತಮನ ಕನವರಿಕೆಗಳಿವೆ. ಪತ್ನಿಯ ಆರೋಗ್ಯದ ಕಾಳಜಿಯಿದೆ. ಮಗುವಿನ ಸಿಹಿ ನೆನಪಿದೆ. ಒಡನಾಟದ ನೆನಪುಗಳ ಘಮವಿದೆ…

ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಒಳ- ಹೊರಗಿನ ರಾಜಕಾರಣದ ತಲ್ಲಣಗಳ ಚಿತ್ರಣವಿದೆ. ತನ್ನ ಮತ್ತು ತನ್ನ ದೇಶದ ಏಳುಬೀಳುಗಳ ವರದಿಯಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ, ‘ನಾನು ಸದಾ ನಿನ್ನ ನೆನಪಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ… ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಭರವಸೆ ಇಡು’ ಎನ್ನುವ ಅಪ್ಪಟ ಪ್ರೇಮಿಯ ಬಿನ್ನಹವೂ ಇದೆ!

ಆದರೆ, ಹೀಗೆ ಪುರಾವೆ ಕೇಳುವುದೇ ಒಂದು ನಾಚಿಕೆಗೇಡು.

ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬನ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವುದು ಖಂಡಿತ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಾಗಲಾರದು. ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುವ ವಿವೇಚನೆ ನಮಗೆ ಇಂದಿಗೂ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ.

ಕೊನೆಗೂ, ಸುಭಾಷರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ- ಮದುವೆಯಾದ ಎಮಿಲೀಗೆ ದಕ್ಕಿದ್ದೇನು? ಆಕೆಯೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರುವಂತೆ ಆತ್ಮ ತೃಪ್ತಿ. ಸುಭಾಷರ ಜೊತೆ ಆಕೆ ಜೀವಿಸಿದ್ದು ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ೫ ವರ್ಷಗಳು. ಅವರ ನೆನಪುಗಳ ಜತೆ ಜೀವಿಸಿದ್ದು ೫೦ ವರ್ಷಗಳು!

ಯಾವತ್ತೂ ತನ್ನ- ಸುಭಾಷರ ಒಡನಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸದೆ ಉಳಿದ ಎಮಿಲೀಗೆ ಭಾರತೀಯರು ಸುಭಾಷರನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆಯಿತ್ತು. ಅವರನ್ನು ದೇವರಂತೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಒಬ್ಬ ಮಾನವನಾಗಿಯೂ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ಅದು. ಆಕೆಯ ಪಾಲಿಗಂತೂ ಅವರು ಪ್ರಥಮ ಮತ್ತು ಪರಮೋನ್ನತ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿದ್ದರು. ಈ ಮಾತನ್ನೆಲ್ಲ ಎಮಿಲೀ ತನ್ನ ಆಪ್ತರ ಬಳಿ ಮಾತ್ರವೇ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟರುವಳು.

ನೆಲ, ನೆಲ, ನೆಲ ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ತನ್ನ ಸಾಗರದ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತರದ ಜಾಗವನ್ನು ಎಮಿಲೀಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು ಸುಭಾಷ್ ಬಾಬು. ಹೆಣ್ಣು- ಮಣ್ಣಿನ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ಕೆಡುತ್ತಾರೆ- ಹಾಗನ್ನುತ್ತಾರಲ್ಲವೆ? ಆದರೆ, ಸುಭಾಷರು ಮಾತ್ರ ಕೆಡಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಉನ್ನತ ಗೌರವವನ್ನೇ ಪಡೆದರು. ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಉಳಿಯುವಂತಾದರು. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ?

ಅವರು ಹಂಬಲಿಸಿದ ನೆಲ ಭಾರತ. ಮತ್ತು,
ಅವರು ಪ್ರೇಮಿಸಿದ ಹೆಣ್ಣು ಎಮಿಲೀ!

(ಇದು ಹೆಚ್ಚೂಕಡಿಮೆ 3 ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಬರಹ)

ಈ ಹೊತ್ತು ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಮರ್ಯಾದಾ ಹತ್ಯೆ ಪ್ರಕರಣ. ಎಲ್ಲೋ ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ, ರಾಜಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ, ಮೂಲಭೂತವಾದ ಮೈಹೊಕ್ಕ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ, ಅಂಥ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದು ಕೇಳಿತಿಳಿದಿದ್ದೆವು. ಅಥವಾ ಹಾಗೆ ಅಪ್ಪನೋ ಅಮ್ಮನೋ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಮಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು ಕೊಂದದ್ದು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಬಂದರೂ ಮರ್ಯಾದಾ ಹತ್ಯೆಯ ಹೆಸರು ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೀಗ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳುವಂತೆ, ಊರಿನವರೆದುರೇ ಒಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಹೊಡೆದು ನೇಣಿಗೆ ಹಾಕಲಾಗಿದೆ.

ಸಾಯುವುದು ನಮ್ಮ ಹಕ್ಕು. ನಮ್ಮ ಮರ್ಜಿಯಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನ ಸಾಯಲಿಕ್ಕಾದರೂ ಬಿಡಿ… ಹಿತ್ತಲಿನ ತರಕಾರಿ ಹಾಗೆ, ಸಾಕಿದ ಕೋಳಿ ಹಾಗೆ, ನಿಮಗೆ ಮನಸ್ಸು ಬಂದಾಗ ಹಿಡಿದು ಕೊಯ್ಯುತ್ತೀರಲ್ಲ? ಪ್ರತಿ ಹೆಣ್ಣು ಹೊಡೆತ ತಿಂದು ಸತ್ತಾಗಲೂ ಮೈ ಉರಿಯುತ್ತೆ. ನೂರೆಂಟು ನೆವಗಳ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯತೆ ಮತ್ತು ಭಯಗಳೇ ದನಿಯೆತ್ತಲು ಅಡ್ಡಿಯಾ? ನನ್ನಮಟ್ಟಿಗಂತೂ ಹೌದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಆದರೂ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಹೊರಟವರ ಜತೆ ದನಿಗೂಡಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ. ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿನ ಸಂವೇದನೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀನಿ ಅನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ಕೊಂಚ ಸಮಾಧಾನವೂ ಇದೆ.

ಸುವರ್ಣಳ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣರಾದವರನ್ನ ಶಿಕ್ಷಿಸಿ ಅನ್ನುವ ಒತ್ತಾಯವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು  ಸಹೃದರು ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಮುಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಬೆಂಬಲಿಸಿ. ಮತ್ತೆ ಇಂಥಾ ಸಾವುಗಳು ಆಗೋದು ಬೇಡ…. ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ಆಗಲಿ ಅನ್ನುವ ಆಶಯ…

ಗೆಳೆಯ ರಾಘವ ಚಿನಿವಾರ್ ಬರೆದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನಾವೆಲ್  ’ಎ ಕಾಸ್ಮಿಕ್ ಜೋಕ್’. ಅದನ್ನ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗ್ರಹಿಕೆ- ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಣೆ ಮಾಡಿದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತೆ ಅನ್ನುವ ಪ್ರಯೋಗ ನಡೆದಿದೆ. ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನ biographyಯನ್ನ ಮತ್ತೆ ನಿರೂಪಿಸುವಾಗ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿದೆ, ಈ ಸಹಜೀವಗಳ ಒಳತೋಟಿಗಳು ಹೇಗೆಲ್ಲ ಇರ್ತವಲ್ಲ ಅಂತ…

~ ಕಂತು 1 ~

ಒಂದೇ ಸಮ ಮಳೆ. ನಾನು ಕಾಯುತ್ತ ನಿಂತಿದೇನೆ ಅನ್ನುವುದಷ್ಟೆ ಗೊತ್ತು. ಜೀನ್ಸು ಟೀ ಷರ್ಟುಗಳ ಹದಿ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರು ನನ್ನ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಕಿಸಕ್ಕನೆ ನಕ್ಕು ಹೋಗ್ತಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಸರಿಯೇ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆಧುನಿಕ ಏರಿಯಾದ ಕಾಫಿ ಬಾರಿನ ಮುಂದೆ ನಾನು ಹೀಗೆ ಏಲಿಯನ್ನನ ಹಾಗೆ ನಿಂತಿರುವಾಗ, ಅವರು ನಗಬಾರದೆಂದರೆ ಹೇಗೆ?
ನಾನು ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ. ಅರೆಪಾರದರ್ಶಕ ಅಡ್ಡ ಪಂಚೆ, ಅದು ಬೀಳದಂತೆ ದಪ್ಪನೆ ಬೆಲ್ಟು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಮೇಲೊಂದು ಬಿಳಿ ಷರಟು. ಈ ಗೆಟಪ್ಪಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ರಂಗು ತುಂಬಲು ಹಣೆ ಮೇಲೆ ಮೂರು ಪಟ್ಟೆ. ಅದು ಕೂಡ ಮಳೆ ಹನಿ ಎರಚಿ, ಕದಡಿ ಆಕಾರಗೆಟ್ಟು ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲೆ ಹರಿದಿದೆ. ಈ ಅವತಾರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಪಕ್ಕಾ ದೇವರ ದಲ್ಲಾಳಿ ಹಾಗೆ- ಅದೇ ಪೂಜಾರಿಗಳು ಅಂತಾರಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಕಾಣ್ತಿದೇನೆ. ಹಾಗೆ ಕಾಣ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಕೂಡ.
ಇದೆಲ್ಲ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ರಗಳೆ. ಇವತ್ತಲ್ಲ ನಾಳೆ ನಾನು ಮದುವೆಯಾಗಲು ಒಪ್ಪಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದಾರೆ. ಹುಡುಗಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಖಾಸಗಿಯಾಗಿ ಮೀಟ್ ಮಾಡಿದರಾದರೂ ಮನಸು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು ಅನ್ನೋ ಯೋಚನೆ ಬಹುಶಃ. ಅದಕ್ಕಾಗೇ ಇವತ್ತಿನ ಈ ಭೇಟಿ. ಅವಳಾಗೇ ನನ್ನ ರಿಜೆಕ್ಟ್ ಮಾಡುವ ಹಾಗೆ ಆಗಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಬಯಕೆ. ಈ ವೇಷವೆಲ್ಲ ಆ ನಿಟ್ಟಿನ ಪ್ರಯತ್ನವೇ.

ಮಳೆ ಸುರೀತಲೇ ಇದೆ. ತಲೆ ಮೇಲೆ ಕಾಫಿಬಾರಿನ ಮುಂಚಾಚಿದ ಛಾವಣಿ. ರಸ್ತೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಸಿಡೀತಿರುವ ಹನಿ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ತೊಯ್ದು ಹೋಗ್ತಿದೇನೆ. ಬಟ್ಟೆ ಒದ್ದೆಯಾಗಿ ಮೈಗಂಟಿ ಫಜೀತಿ. ನನ್ನ ಅಸಂಗತ ವೇಷ ನೋಡಿ ಮಜಾ ತೊಗೊಳ್ತಿರುವ ಜನಗಳ ನಡುವೆ ಅವಳೊಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ. ನನ್ನ ಅರೆಪಾರದರ್ಶಕ ಬಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣು ಹಾಯುತ್ತಿದೆ. ‘ದಪ್ಪ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಕ್ಸರ್ ಚಡ್ಡಿಗಳನ್ನ ಡಿಸೈನ್ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ ಶರಣು’ ಅಂದುಕೊಳ್ತಾ ನಿಸೂರಾಗುತ್ತೇನೆ.
ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲದರಿಂದ ದೂರಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುತ್ತ ನಿಂತ ಹೊತ್ತು, ತಾನೇ ಓಡ್ತಿದೆಯೇನೋ ಅನ್ನುವಂತಿದ್ದ ರಸ್ತೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ನೆನೆಯುತ್ತ ನಿಂತ ಬೈಕುಗಳಿಂದ ಅಸಹನೆಯ ಹಾರನ್. ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನ ಕಾರ್ ಹೆಡ್‌ಲೈಟುಗಳು ಡಿಪ್‌ಡಿಮ್ಮಾಗಿ ಚಡಪಡಿಸ್ತಿವೆ. ನಡೂ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಹುಡುಗಿ, ಅರೆ! ನಾನಿಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಮಳೆ ನೀರು ಸಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಯುತ್ತ ನಿಂತಿರುವಾಗ ಅವಳು ಅಲ್ಲೇನು ಮಾಡ್ತಿದಾಳೆ? ಬೆಂಗಳೂರಂಥ ಬೆಂಗಳೂರು ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕನ್ನೂ ಹಾಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಬಲ್ಲ ತಾಕತ್ತು ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇರಬಲ್ಲದೇನೋ.
ಅವಳು ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ನಾಯಿ ಮರಿಯನ್ನ ಅವುಚಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದಾಳೆ. ಸುರಕ್ಷಿತ ಜಾಗ ತಲುಪಿಸಿ ತಾನು ಸರಕ್ಕನೆ ಫುಟ್‌ಪಾತ್ ಏರುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಛಾವಣಿ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು ಕೂದಲನ್ನ ಅಲೆ ಅಲೆ ಆಡಿಸುತ್ತಾ ಕೈ ಮಾಡುತ್ತ ‘ಸಾರಿ’ ಕೇಳ್ತಿದಾಳೆ. ಯಾರಿಗೆ? ಹೊಂಡಾ ಸಿವಿಕ್‌ನ ಚಾಲಕನಿಗೆ. ಹಿಂದಿನ ಸೀಟಿಂದ ಒಬ್ಬ ಠೊಣಪ ಮುಂದೆ ಬಾಗಿ ‘ವೆಲ್ ಡನ್ ಯಂಗ್ ಲೇಡಿ’ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಹ್ಹ! ಏನೇ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟರೂನು ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಎಕ್ಸ್‌ಕ್ಯೂಸ್ ಸಿಕ್ಕುಹೋಗ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಹುಡುಗಿ ಚೆಂದವಿದ್ದರಂತೂ ಕೇಳುವುದೇ ಬೇಡ! ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೂ ಏನಾದರೊಂದು ಯೋಚನೆ ಮೊಳೆಯುವ ಮೊದಲೇ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಯಾರೋ ಹಗೂರ ತಟ್ಟಿದ ಅನುಭವ. ತಿರುಗಿದಾಗ ಕಂಡಿದ್ದು ಬಿಳಿ ಚೂಡಿದಾರ್ ತೊಟ್ಟ ಕಿನ್ನರಿಯಂಥ ಹುಡುಗಿ.
ತುಸುವೇ ಕೊರಳು ಕೊಂಕಿಸಿ, ಕೈ ಮುಂಚಾಚಿ ತನ್ನ ಪರಿಚಯ ಹೇಳಿಕೊಂಡಳು.
‘ಹೆಲೋ… ನಾನು ಮೀರಾ…’
ಓಹ್! ನಾನು ಕಾಯಬೇಕಿದ್ದುದು ಇವಳಿಗೇನಾ?

* ಈಗ ಹಿಂಗಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಒಂದಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ನೋವಾಗುವಂಥ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದಾರೆ. ಅದೇ ಸೌಹಾರ್ದಪ್ರಿಯರು ಮಾತಿನ ಮೂಲಕ, ಧರಣಿಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿಭಟಿಸ್ತೀವಿ ಅಂದವರನ್ನ ‘ರೌಡಿಗಳು’ ‘ಚಡ್ಡಿಗಳು’ ಅನ್ತಿದಾರೆ. ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಹೋದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದಿದೆ.

* ಆಕ್ಷೇಪ ಇಷ್ಟೇ ನಮ್ಮದು. ಬರೆದಿರೋದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಸೇಮ್ ಆ ಪ್ರಕರಣ ನಂ.1 ರ ಹಾಗೆ. ಆದರೆ ಬರಹದ ಧಾಟಿ ನೋಯಿಸುವಂತಿದೆ, ಭಾವನೆಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುವಂತಿದೆ. ಪುನಃ ಪ್ರಕರಣ ನಂ.1ರ ಹಾಗೇನೇ. ಮತ್ಯಾಕೆ ಇಂಥ ಇಬ್ಬಗೆ ನೀತಿ?

ಎಡ ಅಲ್ಲದವರ ಮೇಲೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಉರಿ ಯಾತಕ್ಕೋ? ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲ.

ಸೌಹಾರ್ದ ಅಂದ್ರೆ ಎಂತದು? ಕೇಳಹೋದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಗೆಳೆಯರು ನನ್ನನ್ನ ‘ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಉದ್ಧಾರ ಆಗೋಲ್ಲ ಅಂತಾರೆ. ಜೀನ್ಸ್ ತೊಡುವ ನನ್ನನ್ನ ಚಡ್ಡಿ ಅಂತಾರೆ.

ನಮಗಿದೆಲ್ಲ ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅವೆಲ್ಲ ಆಕ್ಷೇಪಾರ್ಹಅಂತೇನೂ ಅನ್ನಿಸದೆ ಸಾಧಕನಾಗಿ ನಾವು ಅವರನ್ನ ನೋಡಿದ್ದೆವು. ಈಗೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯರು ಹೊಸತಾಗಿ ಓದಿಕೊಂಡು ಗಾಬರಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಇಂಥಾ ವಿವೇಕಾನಂದ ಐಕಾನ್ ಹೇಗಾದನಪ್ಪಾ ಅಂತ ನಿದ್ದೆಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ದಡ್ಡ, ಕಾಯಿಲೆಯ, ಬಡವ, ಅಬ್ರಾಹ್ಮಣ ನರೇಂದ್ರ ನಮ್ಮ ಐಕಾನ್ ‘ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ’ ಆಗಿರೋದು ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ?

ಅವರು…..
ಶ್ರೀಮಂತ ಮನೆತನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಯೂ ಬಡತನದ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಎದುರಿಸಿದ್ದರು.
ತಮ್ಮೆಲ್ಲ ಅನಾರೋಗ್ಯಗಳ ನಡುವೆಯೂ ನಿರಂತರ ಓಡಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು ಸೇವೆಗೆ, ಅಧ್ಯಾತ್ಮಕ್ಕೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸ್ಟೀಫನ್ ಹಾಕಿಂಗ್ ನಂತೆ ಆನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಇದ್ದೂ….
ಮಾಂಸಾಹಾರಿಯಾಗಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇತರನಾಗಿದ್ದು ಗುರುವಿನ ಮನ್ನಣೆ ಪಡೆದಿದ್ದ ಭಾರತದ ಪರಂಪರೆಯ ನೂರಾರು ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಸಾಧಕರಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರೂ ಒಬ್ಬರಾಗಿದ್ದರು.
ಸಾಂಪ್ರಾದಯಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯದೆ ಜಾಗತಿಕ ಮನ್ನಣೆ ಪಡೆದ ಐನ್ ಸ್ಟೀನನಂತೆ, ವಿವೇಕಾನಂದ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕಗಳ ಅಸಾಧಾರಣ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದರು.
ವಾಯ್ಸ್ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ತಿರಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಅಮಿತಾಭನಂತೆ(ಈಗಿನ ನಮ್ಮ ಬಾಲಿವುಡ್ ಬಾದ್ ಷಾಹ್) ಅವರೂ ‘ಪಾಠ ಕಲಿಸೋಕೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ’ ಅಂತ ಅವಕಾಶ ನಿರಾಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರು.

ವಿವೇಕಾನಂದರು ತಮ್ಮ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತಡೆಯಾಗಿದೆ ಅಂತಲೇ ಮಿಕ್ಕವರಿಗೆ ದೇಹವನ್ನ ಹುರಿಗಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿದ್ದದ್ದು. ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು, ದೇಹ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಕೆಲಸ ಸುಸೂತ್ರ ನಡೆಯುವುದು ಅಂತ. ವಿವೇಕಾನಂದ ಹೇಳಿದ್ದರು, ‘ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಫುಟ್ ಬಾಲ್ ಆಡಿ ಹೋಗಿ, ಬದುಕು ಏನೂಂತ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ’ ಅಂತ.
ಅದಕ್ಕಾಗೇ ಅವರು ನಮ್ಮ ಐಕಾನ್.

ವಿವೇಕಾನಂದರು ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಾಲ್ಕೂ ವರ್ಣಗಳ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಜೀವಿಗಳನ್ನು ಮೆರೆದಾಡಿಸಿದ ಭಾರತಕ್ಕೆ ನರೇಂದ್ರನೊಬ್ಬ ಹೆಚ್ಚೆ? ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಜೀವಿಗಳು ಪರಸ್ಪರ ‘ಸೋದರ’ ಅಂತ ಕರೆದುಕೊಳ್ಳೋದು ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರೋದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕೂಡ ಬೇರೆಯವರನ್ನ ಸೋದರ, ಸೋದರಿ ಅಂತಲೇ ಕರೀತಿದ್ದಿದ್ದು, ನಡೆದುಕೊಳ್ತಿದ್ದಿದ್ದು.
ಇಂಥ ಜಾಗತಿಕ ಸೋದರತ್ವ ಕಟ್ಟಿಕಟ್ಟರಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗೇ ಅವರು ನಮ್ಮ ಐಕಾನ್.

ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೆ ಚಿಕನ್ ಕಬಾಬ್ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಹಾಗಂತ ಈ ತಿಂಡಿಪೋತ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಖಾಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಇರಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದರು. ಬಾರಾನಾಗೊರ್ ಮಠದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಬೇವಿನ ಸಾರು, ಮಂಡಕ್ಕಿ ತಿಂದು ಬದುಕಿದ್ದರು. ಬಹುತೇಕ ಬಂಗಾಳಿಗಳ ಹಾಗೆ ಅವರೂ ಹುಕ್ಕಾ ಗುಡುಗುಡಿ ಸೇದ್ತಾ ಇದ್ದರು. ಆದರೆ ಆ ಯಾವ ಸಂಪ್ರದಾಯವೂ ಅವರಿಗೆ ಚಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದುಕಿನ ವೈಭವದ ಎಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳದ ವಿರಾಗಿಯಾಗಿದ್ದರು ವಿವೇಕಾನಂದ.
ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಅವರು ನಮ್ಮಐಕಾನ್.

ವಿವೇಕಾನಂದ ತಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಯಾವುದನ್ನೇ ಓದಿದರೂ ಪ್ರತಿ ಪುಟದ ಬರಹ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿತಿಳಿದ ವಿಷಯವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಂದಲೂ ಹಂಗೇನೇ. ರಾಜಯಕ್ಕೆ- ದೇಶಕ್ಕೆ ಫಸ್ಟ್ ರ್ಯಾಂಕ್ ಬಂದ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಶತಮಾನಗಟ್ಟಲೆ ನಿಲ್ಲುವಂಥ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಪ್ರೈಮರಿ, ಹತ್ತನೆ ತರಗತಿ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಓದಿನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡ ನಮ್ಮ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಕವಿಗಳು, ಶಿಕ್…. ಉಫ್… ಲಿಸ್ಟು ಕೊಡಬೇಕಾ!?
ಅದಕ್ಕೇ ವಿವೇಕಾನಂದ ನಮ್ಮ ಐಕಾನ್.

ಜಗತ್ತಿನ ಬಹುತೇಕ ಸಾಧಕರ ಮನೆ ಸ್ಮಶಾನವಾಗಿರುತ್ತೆ. ವಿವೇಕಾನಂದ ಹೊರತಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಕೊಂಡಾಡುವ ನಾವು ಅವತ್ತು ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಕಿರೀಟವೇನೂ ತೊಡಿಸ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮಹತ್ತು ಗೊತ್ತಾಗೋದು ಅವನು ಸತ್ತ ಮೇಲೇನೇ. ಹೀಗೆ ನಾವಿಷ್ಟು ಗೋಳಾಡಿಸಿದ್ದರೂ ‘ನನ್ನ ಭಾರತ… ನನ್ನ ಭಾರತ…’ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಇಲ್ಲಿಯವರನ್ನು ನೆನೆದು ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ತಾವು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದರಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೇ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ನಮ್ಮ ಐಕಾನ್.

ಸೆಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇರಲಾರದು ಅನ್ನುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡ ಭಾರತ- ಅವೆರಡನ್ನೂ ಬೆರೆಸಿ ಬೋಧಿಸಿದ್ದ ಓಶೋ ಅಂಥವರನ್ನೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ‘ಆಚಾರ್ಯ ರಜನೀಶ್’ ಅಂತ ಕರೆದಿದೆ. ಚಿನ್ನದ ಹಲ್ಲು ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಇಸ್ಕಾನ್ ಸನ್ಯಾಸಿ ಅಭಯಚರಣ ಡೇಯವರನ್ನು ಶ್ರೀಲ ಪ್ರಭುಪಾದ ಅಂತ ಗೌರವಿಸಿದೆ. ನಡುವಿನೊಂದಷ್ಟು ವರ್ಷ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಬದುಕು ಕೆದಕದೆ ಹನ್ನೊಂದನೆ ಅವತಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅರಗಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಕಲ್ಲೇಟಿನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ವಿವರಗಳನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀನಿ; ………………………………………………….. ರನ್ನೂ ನಮ್ಮವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಜನಾಂಗದೊಡನೆ ಸ್ನೇಹದಿಂದಿದೆ.
ಹೀಗಿರುವಾಗ;
ಚಾಟಿ ಏಟಿನಂಥ ಮಾತು ಬೀಸಿ ನಮ್ಮ ಜಾತೀಯ ಮಾನಸಿಕ ರೋಗಕ್ಕೆ ಮದ್ದು ನೀಡಿದ, ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಸುಧಾರಣೆಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದ್ದ ಜೀವಶಿವಸೇವೆಯನ್ನು ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ನೋಟವನ್ನು ವಿಸ್ತಾರಗೊಳಿಸಿದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ನಮ್ಮ ಐಕಾನ್ ಆಗಬಾರದು ಅಂದರೆ ಹೇಗೆ?
ನಮ್ಮ ನಡುವಿನ ಮನುಷ್ಯರೊಬ್ಬರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಪುಸ್ತವೊಂದನ್ನು ಓದಿಕೊಂಡು ಇದೇ ಮಾತುಗಳನ್ನ ಆಕ್ಷೇಪದ ದನಿ ಹೊರಡಿಸುವಂತೆ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನ ಐಕಾನ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ತಾನು ಮಹಾಜ್ಞಾನವೊಂದನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಿರುವ ಅನ್ನುವ ಧಾಟಿ ಇದೆ. ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಈ ‘ಸತ್ಯಶೋಧಕ ಲೇಖನ’ದಿಂದ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಮಾನವನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ಅವರು ಭಾವಿಸಿರಬಹುದು.
ಬರೆದ ಮನುಷ್ಯರೇ ತಿಳಿಯಿರಿ. ಯಾರೋ ಮಡಿಮಠದ ಆಚಾರ್ಯರನ್ನೋ ಮನು ಮಹಾತ್ಮರನ್ನೋ ಹಿಂದೂ ಕುಲ ತನ್ನ ಐಕಾನ್ ಅಂತ ಕರೆದು ಮೆರೆಸಿದ್ದರೆ ಗಾಬರಿ ಪಡಬೇಕಿತ್ತು. ಅದು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ. ನೀವು ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ಪೆದ್ದರಲ್ಲ ಯುವ ಸಮೂಹ. ನೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲೆಹಾಕಿಯೇ ಜೈಕಾರ ಕೂಗುತ್ತದೆ. ನೀವು ಬರೆಯದೆ ಬಿಟ್ಟಿರುವ ರೂಮರ್ ಗಳನ್ನು ಸಹ ಅದು ಓದಿಕೊಂಡಿದೆ. ಹೀಗಿರುತ್ತ, ಸಂಕುಚಿತ ಹಿಂದುತ್ವದಿಂದ ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಿಶ್ವಮಾನವ ತತ್ತ್ವಕ್ಕೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟು, ಅವರನ್ನ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸಂಭ್ರಮದ 150ನೆ ಜನ್ಮೋತ್ಸವ ಆಚರಿಸ್ತಿರೋದಕ್ಕೆ ಸಂತೋಷಪಡಿರಿ.
ನಾವು ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವೈಫಲ್ಯದವ, ಕಾಯಿಲೆಯವ, ಮಾಂಸಾಹಾರಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇತರನಾಗಿದ್ದೂ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದವ ಅಂತ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೀವಿ. ನೀವು, ತಿಳಿದವರು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಈ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತ ಅವರನ್ನು ಅನರ್ಹಗೊಳಿಸುವ ಯತ್ನಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಕೈಹಾಕಿದ್ದೀರಿ!?
ವಿಕೃತಿ ಅಂದರೆ ಇದೇನಾ?

ನಾವು ಮೂರು ಜನಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳು...

ನನ್ನ ಕಾಫಿ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಂತು ಕಪ್ ನಿಂದ ತೆಳುವಾಗಿ ಏಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಬೆಯನ್ನೆ ನೋಡುತ್ತ ಉಳಿದೆ. ಇಂಥಾ ಸಮಯದಲ್ಲೆ ಫ್ಲಾಶ್ ಬ್ಯಾಕ್ ಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮ್ ಆಗಿದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ನಮ್ಮ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳ ವರ್ಷಾಂತ್ಯದ ನೆನಪು. ಕಾನ್ವೆಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಹೊಸ ವರ್ಷವನ್ನ ಸ್ವಾಗತಿಸೋದು ಕೂಡ ಒಂದು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಹಬ್ಬದ ಹಾಗೆ. ಚರ್ಚ್ ನಲ್ಲಿ ನಡುರಾತ್ರಿ ಮೂರು ಸರ್ತಿ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿದರೆ ಹೊಸ ವರ್ಷ ಬಂತು ಅಂತಲೇ ಅರ್ಥ. ನಮ್ಮ ಮನೆವರೆಗೂ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಗಂಟೆ ಸದ್ದನ್ನ, ಅದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ವರ್ಷ ಮುಗಿಯುವುದೆ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಅನ್ನುವಂತೆ ಕಾಯುತ್ತ ಕೂತಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಮ್ಮ ಊರೆಲ್ಲ ಹುಡುಕಿ ಪ್ಲಮ್ ಕೇಕ್ ತಂದಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಮ್ಮ ಚಡಪಡಿಕೆಗೆ ಅದೂ ಒಂದು ಕಾರಣವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಸ್ವಾಗತಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಒಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯ ರೂಢಿಸಿದ್ದಳು. ದೇವರ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನೀಲಾಂಜನ ಹಚ್ಚಿ ಬಂದು ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಕೇಕನ್ನಿಟ್ಟು ಕಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾವು ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೆದರುತ್ತಾ ಸಣ್ಣಗೆ ಕೂಗಾಡುತ್ತಾ (ಕೂಗಾಡಿದರೇನೆ ಖುಷಿ ತೋರಿಸಿಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ) ನಮನಮಗೆ ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಶುಭಾಶಯ ಹೇಳಿಕೊಳ್ತಿದ್ದೆವು. ದೂರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ನಡುರಾತ್ರಿವರೆಗೂ ಹೊಸವರ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ವಿಶೇಷ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿಕೊಂಡು, ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆ ಮೀರಿಯೂ ಎದ್ದಿರುವುದು ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸಾಹಸ ಎನ್ನುವಂತೆ ಜಂಭಜಂಭದ ಭಾವ ಹೊತ್ತು ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ಹೊಸ ವರ್ಷ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಪದ್ಧತಿ ಅಣ್ಣ ಹೈಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಕಾಲಿಡುವ ತನಕ ನಡೆದಿತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ಅವನು ನಾವ್ಯಾಕೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ರಗಳೆ ತೆಗೆಯತೊಡಗಿದ್ದ. ಅವನ್ಯಾಕೆ ಹಾಗಾಡ್ತಾನೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗದ ನಾನೂ ತಮ್ಮನೂ ಅವನನ್ನ ಬಯ್ಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಗೊಣಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನನ್ನ ಪ್ರೈಮರಿ ದಿನಗಳು ಮುಗಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗತೊಡಗಿದ್ದವು. ಊರಿನ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಟೆಂಟ್ ಹಾಕಿ ‘ನ್ಯೂ ಇಯರ್ ದೋಸೆ ಕ್ಯಾಂಪ್’ ಅಂತ ಶುರುವಾಯ್ತು. ರಾತ್ರಿಯಿಂದ ಬೆಳಗಿನ ತನಕ ಅಲ್ಲಿ ಬಗೆಬಗೆಯ ದೋಸೆಗಳನ್ನ ತಿನ್ನುತ್ತ ಹೊಸವರ್ಷವನ್ನ ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟ್ ಅದು! ಇದರೊಂದಿಗೆ ಈ ಆಚರಣೆ ಚರ್ಚಿನಿಂದ ಆಚೆಗೂ ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು. ಬರಬರುತ್ತ ನಡುರಾತ್ರಿ ಹಾಡು ಹಸೆ, ನಗೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲ ಶುರುವಾದವು. ನನ್ನೊಳಗೆ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಉತ್ಸಾಹ ಬತ್ತುತ್ತ ಹೋಯ್ತು.
ಈ ನಡುವೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಅಣ್ಣ ತನ್ನ ಧೋರಣೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ‘ಇದು ವ್ಯವಾಹರಕ್ಕೆ ಹೊಸತಷ್ಟೇ, ನಾವು ಆಚರಿಸೋದು ಬೇಡ’ ಅನ್ನುತ್ತಲೆ, `ನಾವು ಹುಡುಗರು ಒಂದ್ಕಡೆ ಸೇರ್ತೀವಿ’ ಅಂತ ಹೊರಟುಬಿಡ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಹಿಂದೆಹಿಂದೆಯೇ ಕಾಲೇಜು ತುಳಿದಿದ್ದ ನಾನು, ಹುಡುಗರು ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿಟ್ಟು ಹೋಗ್ತಿದ್ದ ಗ್ರೀಟಿಂಗ್ ಕಾರ್ಡ್ ಗಳನ್ನ ಅಮ್ಮ ನೋಡದ ಹಾಗೆ ಮುಚ್ಚಿಡುವ ಆತಂಕದಲ್ಲೆ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ.
ನನ್ನ ಕಾಲೇಜ್ ಅವಧಿ ತೀರ ಚಿಕ್ಕದಿತ್ತು. ಬರೀ ಎರಡೂ ವರೆ ವರ್ಷದ್ದು ಅದು. ಮದುವೆಯಾಗಿ ಹೋದವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನ್ಯೂ ಯಿಯರ್ ಪಾರ್ಟಿ ಬಹಳ ಸಿನಿಮೀಯವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷ ಅನ್ನುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ದಿನಮಾನಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥ ಕಳಕೊಂಡಂತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ನಾನು ಉಳಿದೆಲ್ಲರ ಸಡಗರದಲ್ಲೆ ಖುಷಿ ಹುಡುಕುತ್ತ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆ.
~
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮಜಾ ಇದೆ. ಮೊನ್ನಿನ ವರ್ಷದ ತನಕ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ವರ್ಷಗಳು ಬಂದು ಹೋಗ್ತಿದ್ದವು ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ. ನನ್ನ ಘಮಂಡಿತನದಿಂದ ಎಳೆದುಕೊಳ್ತಿದ್ದ ನೂರೆಂಟು ಅಪಾಯಗಳಿಂದ ಪಾರಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ದಿನ ಕಳೆಯುವುದೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಇರುವಲ್ಲೆ ಇರುವೆನೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಈಗ, ಈ ಹೊತ್ತು ಇನ್ನೊಂಥರ ಗಮ್ಮತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಹೊಸತೆನ್ನುವಷ್ಟು ನಿರಾಳ. ನನ್ನೆಲ್ಲ ತಲೆಹರಟೆಗಳ ಸಹಿತವೇ ನಾನು ನವೀಕರಣಗೊಳ್ತಿದ್ದೀನಿ, ಪ್ರತಿ ಘಳಿಗೆಯೂ. ಬಹುಶಃ ಅದಕ್ಕೇ ಹೊಸ ವರ್ಷ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಹೊಸ ನಂಬರ್ ಮಾತ್ರ.

- ಹಾಗಂದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಿರುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಮಗ ಇನ್ನೂ ಎಗರಾಡ್ತಲೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕು ಪ್ಲಮ್ ಕೇಕ್ ತರಲಿಕ್ಕೆ. ರಾತ್ರಿ ನೀಲಾಂಜನ ಹಚ್ಚಲಿಕ್ಕೆ. ಮೊದಲಿನಂತೆ ಹೆದರಿಕೊಂಡಲ್ಲದೆ ರಾತ್ರಿ ಸಮಾ ಕೂಗಾಡಿ ಹ್ಯಾಪಿ ನ್ಯೂ ಇಯರ್ ಹೇಳಬೇಕು, ನನ್ನೆಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಖುಷಿಗೆ…

ಬಾಯಿ ಒರೆಸಿಕೋ
ನೀರು ಕುಡಿದುಬಿಡು
ರುಚಿ ನಾಲಗೆಯಗಲಿ
ತೊಲಗಿಹೋಯ್ತೋ ನೋಡು.
ತಿನ್ನಬಾರದ ಹಣ್ಣು
ತಿಂದಿದೇವೆ ನಾವು.

ಮೊದಲಿಂದಲೂ ಹಾಗೇನೇ
ದೇವರೆಂಬ ಅಪ್ಪ
ತೋಟದಲಿ ಗಿಡ ನೆಟ್ಟು
ಹೂಬಿಟ್ಟು ಹಣ್ಣಿಟ್ಟು
ತಿನ್ನಬೇಡಿರೆಂದ.
ಆಗಿಂದಲು ಹಿಗೇನೇ
ತಿನ್ನಬಾರದ ಹಣ್ಣು
ತಿಂದಿದೇವೆ ನಾವು.

ಪಾಪವೆಂದರೆ ಅಷ್ಟೇನೆ
ಅಪ್ಪನ ಮಾತು ಮುರಿಯೋದು
ಅದಕ್ಕವನು ಉರಿಯೋದು
ಪಾಪವೆಂದರೆ ಅಷ್ಟೇನೆ
ಚಿನ್ನವಾದರು ಪಂಜರ
ಹೊರೆಯೆಂದು ಅರಿಯೋದು.
ತಿನ್ನಬಾರದ ಹಣ್ಣನ್ನೆ
ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ತಿನ್ನೋದು.

ಅಪ್ಪನಹಂಕಾರ ಹಣ್ಣು
ತಿಳಿವ ತಿರುಳು ಮರದಲಿಟ್ಟ
ಗುಟ್ಟು ಹೇಳೋ ಹಾವು ಬಿಟ್ಟ
ತನ್ನ ಮಾತು ಮೀರೋದಿಲ್ಲ
ಶಾಪ ಭಯವ ದಾಟೋದಿಲ್ಲ
ಅನ್ನೋ ನೆಚ್ಚಿಕೆಯವನ ಮೀಸೆಗೆ
ಮಣ್ಣು ಮುಟ್ಟಿಸಿ ನೆಲವ ಮೆಟ್ಟಿ
ಗೆದ್ದಿದೇವೆ ನಾವು.
ತಿನ್ನಬಾರದ ತಿಳಿವ ಹಣ್ಣು
ಮರಳಿ ಮತ್ತೆ ಕದ್ದು ಕದ್ದು
ತಿಂದಿದೇವೆ ನಾವು.