ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ಕುಪ್ಪಳ್ಳಿಗೆ ಹೊರಟಾಗ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದುದು ನಾನು ಸಿನೆಮಾ ನೋದಲಿಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತಿದೇನೆ, ಅದೂ ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ಮಲೆನಾಡಲ್ಲಿ ತಣ್ಣಗೆ ಕುಂತು ನೋಡಲಿದ್ದೇನೆ, ಮತ್ತಿದನ್ನ ನಾವಡ, ಸುಧೀರ್ ಕುಮಾರ್ (ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಗೆಳತಿ ದೀಪಾಳ ಪತಿಯೂ ಆಗಿರುವ), ಮಧು, ವಾದಿರಾಜ್ ಮೊದಲಾದ ಗೆಳೆಯರು `ಸಾಂಗತ್ಯ‘ ವೇದಿಕೆಯಡಿ ಆಯೋಜಿಸಿದಾರೆ ಅನ್ನುವುದಷ್ಟೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಸಿನೆಮಾ ನೊಡಿ ಬರುವುದು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಏನೂ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇರಲೂ ಇಲ್ಲ, ಅವರು ಅದರ ಹೊರತಾಗಿ ಮತ್ತೇನೋ ಮಾಡಲಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೂ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ನಾವಡರು ಪ್ರವೀಣ್ ಜತೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಸಾಂಗತ್ಯ ಹೆಸರಿನ ಬ್ಲಾಗ್ ಒಂದನ್ನು ತೆರೆದಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಕೂಡ ಕೊಪ್ಪ ಎಂಬ ಬೆಂಗಳೂರು ದೂರದ ಪುಟ್ಟ ಊರಲ್ಲಿ ಕುಂತು! (ಸಾಂಗತ್ಯ ಬ್ಲಾಗ್: www.saangatya.wordpress.com)

ಈಗ ಸಾಂಗತ್ಯಕ್ಕೆ ವರ್ಷ ತುಂಬಿದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅವತ್ತಿನ- ಮೊದಲ ಸಿನೆಮೋತ್ಸವದ ನೆನಪು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದು ಎಲ್ಲ ಥರದಲ್ಲೂ ಯಶಸ್ವೀ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಬೆಂಗಾಲಿ ಭಾಷೆಯ ಜುಕ್ತಿ ಟಕೋ…, ಪೋಸ್ಟ್ ಮೆನ್ ಇನ್ ದ್ ಮೌಂಟೆನ್ಸ್, ಎಲ್ ಪೋಸ್ಟಿನೋ ಥರದ ಕ್ಲಾಸಿಕ್‌ಗಳನ್ನ ನೋಡಿ ಸಂವಾದ ನಡೆಸಿದ್ದು ಇನ್ನೂ ಕಣ್ಮುಂದಿದೆ. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲೇ ಮೊದಲು ಭೇಟಿಯಾದ ಪರಮೇಶ್ವರ ಗುರುಸ್ವಾಮಿಯವರ ಸಿನೆ ಪ್ರೀತಿ, ಅದನ್ನು ನಮಗೂ ಹಂಚುವ ಆಸಕ್ತಿ, ಅವರು ಪ್ರತಿ ಕೋನವನ್ನೂ ಎಳೆ ಎಳೆಯಾಗಿ ವಿವರಿಸುವ ಬಗೆ ಸಿನೆಮಾ ಅಂದರೆ ಬರೀ ತೆರೆ ಮೇಲೆ ಕುಣಿದಾಡುವ ಚಿತ್ರಗಳಾಚೆಗೂ ಇರುವ ಅದ್ಭುತ ಲೋಕ ಅನ್ನುವುದನ್ನ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮನದಟ್ಟುಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತ್ತು.

ಇರಲಿ. ಸಾಂಗತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೆ. ನಾನು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲ ಬ್ಲಾಗುಗಳ ಹಾಗೆ ಇದು ಕೂಡ ಯಾವುದಾದ್ರೂ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಯೋ, ನಿರ್ವಹಿಸಲಾಗದೆಯೋ, ಸಮಯದ ಕೊರತೆಯಿಂದ್ಲೋ ಅಥವಾ ಆಸಕ್ತಿ ಮುಗಿದೋ ಕುಂಟುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತೆ ಅಥವಾ ನಿಲ್ಲುತ್ತೆ ಅಂತ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಯಾವುದೇ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಅಟೆಂಪ್ಟ್ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಬರಖತ್ತಾಗೋದು ಕಷ್ಟ ನೋಡಿ!? ಆದರೆ, ನನ್ನ ಅಚ್ಚರಿಗೆ, ಸಾಂಗತ್ಯಕ್ಕೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಲೋಕದಾಚೆಗಿನ ಆಸಕ್ತರೂ ಬರೆಯತೊಡಗಿದರು! ಮತ್ತೆ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಲಯಗಳ, ಊರುಗಳ ಸಿನೆಪ್ರಿಯರೆಲ್ಲರೂ ಭೇಟಿಕೊಡತೊದಗಿದ್ದರು!! ಸ್ಲಮ್‌ಡಾಗ್ ಮಿಲೆನಿಯರ್ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ನಡೆದ ವ್ಯಾಪಕ ಸಂವಾದವಿರಬಹುದು, ಸಿನೆಮಾ ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಬಗ್ಗೆಯದಿರಬಹುದು, ಚಿತ್ರವೊಂದು- ನೋಟ ಹಲವು ಥರದ ಸಂವಾದಗಳಿರಬಹುದು, ಎಲ್ಲವೂ ಯಾವ ಅತಿರೇಕವಿಲ್ಲದೆ, ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದು ಅದರ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ. ಜೊತೆಗೆ, ಪ.ಗು., ಸೃಜನ್ ನಿಯಮಿತ ಅಂಕಣಗಳು, ಬಿ.ಸುರೇಶ್‌ರಂತೆ ಸಿನೆವಲಯದಲ್ಲಿದ್ದವರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು, ಇವೆಲ್ಲ ಸಾಂಗತ್ಯಕ್ಕೊಂದು ಶಿಸ್ತು ತಂದುಕೊಟ್ಟವು. ಬಹುಶಃ ಇದನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದವರು ಶುರುಮಾಡುವಾಗ ಇಂಥದೊಂದು ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ?

ಹಾಗಾದರೆ ಸಾಂಗತ್ಯ ಈ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಿದೆ? ಬರೀ ಬ್ಲಾಗ್ ಮಾಡಿದ್ದೇ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಯಾ? ಊಹೂ… ಅದು ಬೇರೆಬೇರೆ ಭಾಗಗಳ ಸಿನೆಪ್ರಿಯರನ್ನು ಒಂದುಗೂಡಿಸಿದೆ. ಪರಸ್ಪರ ಸಂವಾದ- ಬ್ಲಾಗ್ ಆಚೆಯೂ ನಿರಂತರ ನಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡುವಿಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಹಾಗೆ, ಮೊದಲ ಸಾರ್ತಿ ಸಿನೆಮೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಂದ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದವರೆಲ್ಲರೂ ಬೇರೆಬೇರೆ ಭಾಷೆಯ ಕನಿಷ್ಠ ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ನಾನೊಬ್ಬಳೇ ನನ್ನ ಅಭಿರುಚಿಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸ್ಕೊಂಡು ಮೂವತ್ತು ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನೋದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯ್ತೆಂದರೆ! ಆ ಮೂಲಕ ಅರಿವಿನ ವಿಸ್ತರಣೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯ್ತೆಂದರೆ… ಮನರಂಜನೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ಮಗ್ಗಲು ಸಿದ್ಧಿಸಿತೆಂದರೆ … ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಿ. …

ಈ ವರೆಗೆ ಸಾಂಗತ್ಯ ಒಟ್ಟು ಎರಡು ಫಿಲ್ಮ್ ಫೆಸ್ಟಿವಲ್ ಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದೆ. ಈಗ ಮೂರನೆಯದಕ್ಕೆ ರೆಡಿಯಾಗ್ತಿದೆ (೧೬-೧೭ಕ್ಕೆ, ಕುಪ್ಪಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ). ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ, ಅದು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಸದಭಿರುಚಿಯ, ಅಗಾಧ ಮಾಹಿತಿಯ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನೂ ಹೊರತರ್ತಿದೆ! ತ್ರೈಮಾಸಿಕ ಎಂದು ಕೇಳಿಪಟ್ಟಿದೇನೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದಾದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನ ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ನೀವು ಊಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ನಾನು ಬೆಟ್ ಕಟ್ತೇನೆ!

ಬಹುಶಃ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಬರೆದುಬಿಟ್ಟೆ. ಸಾಂಗತ್ಯದ ಮೇಲಿನ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಅಂಥದ್ದು. ಯಾವುದೇ ಆಗಲಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನ ಮೆಚ್ಚದಿರಲು, ಹುರಿದುಂಬಿಸದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗೋಲ್ಲ ನೋಡಿ! ಪತ್ರಿಕೆ ಆರಂಭವಾದ ಮೇಲೆ ಅರಿಕೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಬರ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲೀವರೆಗೂ, ಸಾಂಗತ್ಯದ (ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನ) ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಜತೆ ನೀವೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿಶಸ್ ಹೇಳ್ತೀರಲ್ಲ?

ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್.

ತೀರ ಇತ್ತೀಚಿನವರೆಗೂ ಅಂದರೆ ದಶಕದ ಹಿಂದಿನವರೆಗೂ ಇವೆಲ್ಲ ಇಷ್ಟು ಹದಗೆಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತ ಇವ್ರು, ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಸುಮ್ನಿರಬೇಕ ಅಂತ ಮತ್ತೊಬ್ರು ಎಲ್ರೂ ಕಾಂಪಿಟೇಷನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಅನಾಚಾರ ಮಾಡೋರೇ. ಈ ಕರ್ಮಕಾಂಡಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಸೇರ್ಪಡೆ- ಚರ್ಚಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಬಾವುಟ ಹಾರಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ತಕರಾರು ತೆಗೆದಿರುವ ಘಟನೆ. ಎಂಥ ಅಸಹ್ಯ-ವಿಕೃತ ಮನುಷ್ಯರು!

ವಂದೇ ಮಾತರಂ ಗೀತೆಯನ್ನ ‘ಹಿಂದೂ ದೇವಿಯ ಪೂಜೆ’ ನಾವು ಅದನ್ನ ತಿರಸ್ಕರಿಸ್ತೇವೆ ಅಂತ ಕೆಲವರಂದರು. ನಾಲ್ಕು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಶ್ರದ್ಧಾವಂತರ ಮನನೋಯಿಸುವ ಜೋಶಾವೇಶದ  ಮಾತನ್ನೂ ಆಡಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ರೆಹಮಾನರಂಥ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರತಿಭೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೆಣೆದ ‘ಮಾ ತುಝೆ ಸಲಾಮ್’ ಅನ್ನು ‘ಮಾ ತುಝೆ ಪ್ರಣಾಮ್’ ಎಂದು ಬದಲಿಸಿ ಹಾಡತೊಡಗಿದರು….. ಇಂಥ ಒಡಕುಗಳೆಲ್ಲ ತೊಲಗಿ, ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ, ಸಹನೆ ಬೆಳೆಯುವ ದಿನ ಬಂದೀತಾ ಅಂತ ಕಾಯ್ತಿದೇನೆ.  ಇಂಥ ‘ಅದಕ್ಕೇ ಹೀಗೆ, ಇದಕ್ಕೇ ಹಾಗೆ’ ಕಚ್ಚಾಟಗಳು ಹೇಸಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ ನಿಜಕ್ಕೂ.

ನಿಮಗೆ ವಿಷಯ ಏನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಹೇಳ್ತೀನಿ ಕೇಳಿ… ನವೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಂಟೋನ್ಮೆಂಟಿನ ಸೈಂಟ್ ಝೇವಿಯರ್ ಚರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಆಚರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನೆರೆ ಸಂತ್ರಸ್ತರಿಗಾಗಿ ಕಂಬನಿ ಮಿಡಿದು ಪರಿಹಾರ ಸಹಾಯದ ನಿರ್ಣಯವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಮಾನವೀಯ ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ದೊರೆತ ಬಹುಮಾನ ಏನು ಗೊತ್ತೆ? ಮತಾಂಧ ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಂಘಟನೆಯೊಂದರಿಂದ ಚರ್ಚಿನ ಮೇಲೆ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಅಹವಾಲು. ಸದರಿ ಚರ್ಚಿನ ಮೇಲೆ ದೂರು ನೀಡಿ ಈ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆಳೆದಿದೆ. ಆ ಮತಾಂಧ ಸಂಘಟನೆ ಹೇಳೋದೇನು ಗೊತ್ತೆ? ಕನ್ನಡ ಬಾವುಟದಲ್ಲಿರುವ ಕೆಂಪು- ಹಳದಿ ಬಣ್ಣಗಳು ಅರಿಷಿಣ -ಕುಂಕುಮ ಸಂಕೇತವಾಗಿದ್ದು, ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿದೆ, ಅದನ್ನು ಚರ್ಚಿನ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಹಾರಿಸೋದು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಅಪಚಾರ ಅಂತ!! ಅದರಿಂದ ಶಾಂತಿ ಭಂಗವೂ ಆಗುತ್ತದಂತೆ!!

ನನಗೇನು ಭಯ ಅಂದರೆ, ಈ ಕೆಲವು ಶಾಂತಿ- ಸೌಹಾರ್ದ ಚಿಂತನೆಗಳ ಜನರಿಗೆ ಇಷ್ಟು ದಿನದಿಂದ ಈ ಥರದ ಐಡಿಯಾ ಹೊಳೆಯದೆ ಇದ್ದು, ಈಗ ಕ್ಯಾತೆ ತೆಗೆಯಲಿಕ್ಕೊಂದು ವಿಷಯ ಸಿಕ್ಕು, ‘ಕನ್ನಡ ಬಾವುಟ ಬದಲಾಗಲಿ’ ಅಭಿಯಾನ ಶುರುವಿಡುತ್ತಾರಾ ಅಂತ….
ಹಾಗೇನೂ ಆಗದಿರಲಿ…. ಎಲ್ಲ ಮತಧರ್ಮಗಳ ಎಲ್ಲ ಮತಾಂಧರಿಗೂ, ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ಸಿದ್ಧಾಂತಾಂಧರಿಗೂ(!?) ಆಯಾ ಮತದ ದೇವರುಗಳು, ಆಯಾ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ಮೂಲ ಪುರುಷರು ಸದ್ಬುದ್ಧಿ ಕೊಡಲಿ ಅಂತ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ತೀನಿ.

ಹಾಗೇನೇ ನಾವು ಕೂಡ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಈಗ ಕೇಸು ಹಾಕಿದವರು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಅಂತ ಕ್ರೈಸ್ತರನ್ನೆಲ್ಲ ದೂರೋದು, ಅವರಿಗೆ ದೇಶಾಭಿಮಾನವೇ ಇರೋಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು; ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಮೇಲುಗೈ ಅಂದಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಇಡಿಯ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಜನಾಂಗವನ್ನ ದ್ವೇಷಿಸೋದು- ಅವಮಾನಿಸೋದು; ಹಾಗೇನೇ, ಮಾಲೆಗಾಂವ್ ಸ್ಫೋಟ, ಚರ್ಚಿಗೆ ಕಲ್ಲು, ಪಬ್ ದಾಳಿಗಳನ್ನ ದಾಳ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಒಟ್ಟಾರೆ ಹಿಂದೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗಗೇ ಕೇವಲವಾಗಿ ಮಾತಾಡೋದು ಇದನೆಲ್ಲ ಬಿಡ್ಬೇಕು. ಆದರೇನು ಮಾಡೋದು? ಇಂಥದನ್ನೆ ಬಂಡವಾಳ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಬದುಕು ನಡೆಸ್ತಿರೋರ ಗತಿ ಕೊನೆಗೆ ಏನಾಗಬೇಕು? ಅದಕ್ಕೇನೇ ಜನ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವಿದ್ರೂ ಅವರು ಇಂಥದೆಲ್ಲ ಮಾಡ್ತಲೇ ಇರ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಎಚ್ಚರಿಕೇಲಿ ನಾವಿರೋದಷ್ಟೆ ನಾವು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಕೈಎಟುಕಿನ ಕೆಲಸ.

ಅಂದ ಹಾಗೆ, ಇದು ಚರ್ಚೆಗಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮಗನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದು, ಅದನ್ನ ಮಾತ್ರ ಬರೀಬೇಕು ಅಂತ ಇದ್ದೆ. ಸುಮ್ಮನಿರಲಾಗದೆ ಇದೊಂದು ಟಿಪ್ಪಣಿಯಷ್ಟೆ. ಪ್ರತಿ ಹಗಲೂ ಇಡೀ ಜಗತ್ತಲ್ಲೇ ಇಂಥದು ನಡೀತಿರತ್ತಲ್ಲ (ಜಾತಿ ವಿಷಯ ಅಲ್ದಿದ್ರೆ ಜನಾಂಗೀಯ ದ್ವೇಷದ್ದು), ಆ ಥರದ್ದು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡಬಹುದು ಅಂತ…
ಬಟ್ ಅಂಥ ಅವಕಾಶಗಳು ಯಾವತ್ತೂ ಸಿಗದ ಹಾಗೆ ಆಗಲಿ ಅಂತ ನೀವೂ ನನ್ನೊಟ್ಟಿಗೆ ಕೇಳ್ಕೊಳ್ತೀರಲ್ಲ?

ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ,
ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ

ನನ್ನ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳಿಗೆ
ಕಿವಿಗಳನಿರಿಸಿಲ್ಲ
ಮಾತಾಡಲಿ ಯಾರ ಕೂಡ?

ಮಾತೆಂದರೆ ವಾಕರಿಕೆ ಗೆಳೆಯಾ
ಮುತ್ತೆಂದು ಅರಸುತಿದ್ದ
ನೀ ಜತೆಗಿಲ್ಲದೆ…

ಕಾದು ಕಾಯಿಸುವ
ಜೀವವಿರಲುಕ್ಕಿ
ಸುರಿಯುತಿತ್ತು ಮಾತು,
ಸತ್ತ ದಿನಗಳ
ಹೆಣದ ತಂಪಿಗೆ
ಸೆಟೆದು ಬಿದ್ದಿವೆ ಪದಗಳು.

ಮಾತಾಡೆನೆಂಬ ಮುನಿಸು ಮಂದಿಗೆ,
ದನಿಯನೆಲ್ಲಿಂದ
ಬಗೆದು ತರಲಿ ನಾನು?